Over een rare naam gesproken, wanneer je het dit kleine café binnenloopt wordt je omringd door de geur van sterke koffie. Er hangt keurig een bordje bij de deur dat je binnen niet mag roken.En in het café staan een aantal tafels met stoelen die mooi gedecoreerd zijn. Ook de bar is prachtig gedecoreerd net zo als de krukken. Het is helemaal modern en alles ziet er schoon uit. Het is dus zeker ook niet een café waar je de typische vechtersbazen en dronkenlappen zal vinden. Al is er altijd wel een kans. Boven op de bar staat een beeld van een, 3x raden? Een paarse duif die er overdreven kunstig uitziet met felle kleuren. Een apart cafeetje dus.


Regels:
Ongeveer 5 mensen.
Natuurlijk 'kan' je vechten maar als je iets sloopt kan je een hoge rekening verwachten.

Gilian liep het café binnen. Het eerste wat hij deed was zijn neus ophalen tegen de vreselijk stank die er hing. Koffie, lekker, maar het stonk. Hij keek afkeurend naar de paarse duif op de bar, terwijl hij zover mogelijk van dat ding aan de bar ging zitten. Pauwen waren veel mooier dan duiven, zo had het café beter kunnen heten. Hij snoof minachtend en bestelde een glas witte wijn.

Aris was een beetje uitgedroogd. Ze had echt dorst dus liep ze het eerste de best café binnen. Ze keek rond en ging aan de bar zitten en bestelde een glas water en erbij een rosé. Ze glimlachte toen ze het water kreeg en gooide het glas snel achterover. 'Beter.' verzuchtte ze zachtjes en ze keek weer rond. Ze was weer zo goed als nieuw.

"Wie wordt er nou beter van water?" vroeg Gilian spottend. "Dat is drinken voor de minderbedeelden. En zo iemand lijk jij me niet. Maar toch, het zou goed kunnen." Hij grijnsde naar het meisje dat naast hem was komen zitten. Niet echt aangenaam was die grijns. Maar wie knapte er dan ook op van water. Daarvoor had je iets sterkers nodig.

'Ik knap op van water aangezien ik al een tijdje loop met dorst. En dan moet water ervoor zorgen dat de drank die ik zo ga drinken niet gaat schuren. En trouwens. Drink je dan nooit water. Altijd witte wijn?' vroeg ze spottend terug. Ze vond rosé een goed begin maar zou snel overgaan op bier. Maar witte wijn vond ze zo goor en zo smaakloos.

"Oh, ik drink alles," zei Gilian nonchalant. "Maar nooit water." Hij lachte honend en wierp een minachtende blik op haar. "Drank die gaat schuren, het is vloeibaar slimme. Dan kan je alleen schuurmiddel hebben, dat is vloeibaar en schuurt." Hij schudde zijn hoofd en kwam niet meer bij van het lachen.

'En je noemt mij dom.. Ik zou maar oppassen als ik jou was. Anders ben ik nog dom genoeg om je erg veel pijn te doen.' dreigde ze hem. Het was gewoon zo dat als ze al een hele dag dorst had en als ze dan bier dronk het schuurde, zo noemde ze dat, aangezien het pijn deed. Aris keek naar de jongen. Ze vroeg zich af of hij nog wat interessants te melden had.

"Jij mij wat doen," zei Gilian spottend, maar hij werd weer serieus. "Wat wilde je doen dan?" Hij keek haar met een schuin hoofd aan, met lege, emotieloze ogen. hij zou haar wel aankunnen, dat wist hij. Ze was maar een meisje, waarschijnlijk geen weerdier, dus minderwaardig. Er stond een gemene grijns op zijn gezicht.

Aris haar staart bewoog een beetje en ze grijnsde uitdagend. 'Krabben, bijten, je verbranden, dingen naar je hoofd gooien, je vanbinnen pijnigen. Je snijden.. Moet ik doorgaan. Ik ben dan wel een meisje. Maar ik ben niet weerloos, en zeker niet gediend van iemand die me behandeld alsof ik een nutteloos hoopje niks ben.' zei ze lichtelijk geirriteerd en heel eigenwijs.

"Ach, dan weer ik me toch," zei Gilian minachtend. "Dan laad ik je met statische elektriciteit en dan doe je die staart van je nooit meer naar beneden." Hij lachte hatelijk en er speelden kleine vonkjes tussen zijn vingers. "En ik kan je pletten onder kiezels." Hij keek haar vrolijk aan en genoot weer van de ruzie.

Toen Tristan het café binnen kwam, werd hij meteen bedwelmd door de koffiewalm die er hing. Hij vroeg zich af waarom hij naar binnen was gegaan. Hij mocht er niet eens roken. Hij keek eens rond. Zijn blik viel op de bar, waar een jongen met een arrogante blik met een meisje aan het praten was. Tristan besloot er eens bij te gaan zitten, voor de grap. Hij bestelde een biertje en zei tegen de jongen: 'Zozo, witte wijn? Doe maar duur.'

"Nee, dan heb je goede witte wijn nodig," zei Gilian. "Dan is het duur. Deze is helaas niet goed. Ik zou bijna mijn geld terug vragen. Ik hoop voor jou dat het bier wel goed is, anders zou ik het geld terug vragen." Hij grijnsde. Hij had expres hard gepraat zodat de barman hem zou horen. Die keek hem nu beledigd aan, maar Gilian schoot een schok op hem af en zijn haar stond direct recht overeind. Verschrikt draaide hij zich om.

Tristan's eerste indruk van de jonge was dat het een arrogante kwal was. Hij keek naar het meisje achter hem, die de jongen ook niet heel aardig leek te vinden. Uiteindelijk besloot hij om zo normaal mogelijk te reageren. 'Nou ja, zolang het bier niet doodslaat vind ik het best. Ik heet trouwens Tristan, aangenaam kennis te maken.' Die laatste zin zei hij ietwat sarcastisch, waarna hij een slok nam van het flinke glas bier dat net op tafel was gezet. Hij verontschuldigde zich tegenover de barman voor het gedrag van zijn 'vriend'.

"Gilian," zei Gilian kortaf. Hij vond het niet zo aangenaam kennis te maken. Maar misschien begon hij met de verkeerde instelling, als hij op zoek was naar grondstoffen. Hij haalde licht zijn schouders op, nu maakte het niet zoveel uit.

new
-----
Rustig liep Kale natuurlijk glimlachend het cafe binnen. Meestal zou hij meteen af zoeken naar een leuk meisje of eentje die voor hem kon betalen. Maar na die nacht met Diph was hij anders gaan denken op de een of andere manier. Toch kon je dat niet zien aan hem. Rustig ging hij aan een tafeltje zitten en bestelde chocomelk. De serveerster gichelde een beetje er om. Maar het paste goed bij het schattige imago.